No need to argue ...

Ja, het is hier lang stilgeweest en misschien wordt het straks terug stil... Maar als Cohen liefhebber kan ik niet anders dan toch een kleine impressie van gisterenavond te geven hé?
Inderdaad, Leonard Cohen mocht gisterenavond in het Minnewaterpark te Brugge zijn Belgische fans verwennen. En die waren massaal aanwezig, wat ook moeilijk anders kon gezien het het enige Belgische optreden was in zijn nieuwe tournee. Maar er waren niet alleen Belgen. Ook veel van onze Noorderburen waren van de partij en we spotten zelfs enkele fanatiekelingen van over het Kanaal. Het was dan ook al vijftien jaar geleden dat de man nog op het podium stond.

Het begon nogal vochtig want hoewel het al de ganse week regent viel er bij het aanschuiven aan de ingang nog regen en was iedereen uitgedost om zware stortvlagen te trotseren. Maar dat bleek niet nodig. Als in een Bijbels verhaal hebben we gedurende het optreden geen druppel gezien. Zelfs de wind ging liggen bij de eerste noten en het werd muisstil.
Zelden meegemaakt dat het publiek tijdens een optreden zo roerloos stond te luisteren. Geen commentaar, geen telefoongesprekken, geen dronkemansgelal. Zalig.
Blijkbaar kwam het publiek echt voor de muziek en had iedereen respect voor de 73 jarige zanger. Terecht.

Ik vond het eerste deel een beetje kleurloos, hij bracht de nummers precies zoals ze op plaat zijn geperst. Mooi en klassevol, maar zonder dat extra wat een concert speciaal maakt. Maar dat heeft hij in het tweede deel ruimschoots goedgemaakt. Wat meer interactie met het publiek en kleine wijzigingen in zijn teksten (die het publiek er moeiteloos uitpikte) zorgden voor een aangename avond.
Zijn entourage heeft hij meerdere malen aan ons voorgesteld, zoveel zelfs dat ik de tel ben kwijt geraakt. Maar dat gaf niet, want we kregen allemaal ons favoriete nummer te horen, zowat elke hit passeerde de revue in het meer dan twee uur durende concert.
So long Marianne, Hallelujah, First we take Manhattan, Suzanne, I'm your man, ... En hij is onze man, zeker weten!

Studio Brussel is 25. En dat zal wel niemand ontgaan zijn, je ontsnapt er gewoon niet aan.
Een week lang staat alles op zijn kop. Letterlijk alles, en dat is fijn gevonden!

Het complete concept is super, zoals we van hen gewoon zijn natuurlijk. Opbellen van mensen die ook net 25 jaar zijn, de (omgekeerde) masterquiz, de vrienden van, ... en heel veel oude nummers natuurlijk. Heerlijk!

Tja, ik ben opgegroeid met Stubru, excuseer, BruStu :-)

Met De Afrekening van Stefan Ackermans op zondagmorgen (sorry Siska, voor mij zal het altijd op zondagmorgen blijven vrees ik) en ik hoor nog steeds de sexy stem van Chantal Pattyn. Nee, daar kan geen Heidi Lenaerts of Sofie Lemaire aan tippen.
En het gezever van Hallo Hautekiet en de intimiteit van ... De Lieve Lust.
Oja, en Jan Douwe Kroeske die ons liet horen wat er in andere landen populair was.

25 jaar, een hele tijd. We kregen trouwens al eens een verjaardag te verwerken en daar kwam een CD van uit; 10 jaar parels voor de zwijnen. En ik was één van die zwijnen :-)
Nu klinkt het precies alsof het vroeger allemaal beter was? Nee, helemaal niet. Ze zijn nog altijd even professioneel bezig. We hebben Wim Oosterlinck gehad met zijn Kippensoep en intussen maakt Peter Van de Veire het mooie weer 's morgens. En daar kan ik echt van genieten. Ik ben dan blij dat zij er zijn, dat maakt de uren in de file wat draaglijker. Soms vind ik het jammer als ik op mijn bestemming ben :-)

Het is ook liefde op het eerste gehoor geweest, zelfs toen ik zelf bij een vrije radio werkte stond Brudio Strussel thuis op. Ik heb wel even een scheve schaats gereden met Radio 1, maar dat is niet meer dan een one night stand geweest en inmiddels ben ik al lang weer een trouwe luisteraar van de enige echte radiozender.

Studio Brussel, proficiat! En doe er nog maar eens 25 jaar bij!

1995, Rob Dougan, Clubbed to Death. Wist u trouwens dat het pianodeuntje al uit 1899 komt? De Enigma Variations van Edwar Elgar.

Jimmy Kets plaatste vandaag een mooie reportage op zijn blog.
Foto's van het Santa-Monica Beach waar elke zondag op het strand kruisjes worden geplaatst ter nagedachtenis van de gesneuvelde Amerikaanse soldaten in Irak.
Mooi, maar ook ietswat vreemd, zeker als je onderstaande foto bekijkt met de zonnebadende mensen naast de kruisjes ...

Ja, er zijn zeven dagen in de week, zeven werken van barmhartigheid, zeven zeeën en zeven wereldwonderen. Maar daar wil ik nu niet over hebben.
Het gaat ook niet over geheim agent nul nul zeven of over het atoomnummer van stikstof. En nee, ook niet over de zeven dwergen.

Zeven is ook het aantal huwelijken waar wij heen mogen de komende maanden.
Zeven verdorie, ik denk dat ik straks een dégoût ga hebben van huwelijksfeesten en dan is het nog niet eens zomer ...
Want voor die periode zijn er ook al enkele aangekondigd, maar vooralsnog staat er nog geen huwelijk op 08/08/2008. Misschien iets voor deze jongeheer en zijn lief?

De zesde prooi van Belliraj was homo.
Ja, dat kan best zijn en dan? Dat is nu al de ganse dag hoofdnieuws en telkens wordt de nadruk gelegd op het feit dat het slachtoffer homo was.
Dat is toch niet relevant? Die mens is toch niet omgebracht omwille van het feit dat hij anders geaard was?
De media hé, soms krijg ik het daar van op mijn heupen ...

Gisteren ben ik vol verwachting gaan slapen want vandaag was het de grote dag. Nee, geen Sinterklaas, al leek ik wel even ongeduldig als een klein kind. Vandaag wou ik Windows Server 2008 installeren op mijn portable in de plaats van dat o zoooooo trage Vista-gedoe.
En kijk, het werkt! En vlot bovendien, al heb ik natuurlijk nog maar weinig zaken geïnstalleerd, maar alleen het opstarten en afsluiten is een verzuchting op zich ...

Ik voel mij precies terug in de nineties, toen draaide ik ook Windows NT4 op mijn portable en kon ik het hele Windows 98 & millennium gedoe laten voor wat het goed was. Voor de gameboys :-)

Nu heb ik de x86-versie geïnstalleerd, maar daarin zit geen Hyper-V en eigenlijk wil ik daar ook wel eens mee spelen. Eerst nog eens wat lezen daarover en straks misschien de x64-versie downloaden.
Oja, er zit eindelijk ook een echte Firewall in en geen placebo zoals in de vorige versies. Benieuwd wat ik nog ga ontdekken, maar het is alvast een leuk Sinterklaasgeschenk!

Op Frank's blog staat een verwijzing naar deze reeks op Flickr met daarin talloze kunstwerken waar een buzzword of een kort tekstje is aan toegevoegd dat verwijst naar de ICT-sector. Het zijn allemaal werken van Paul The Wine Guy.

Zoals deze Hieronymus Bosch bijvoorbeeld; The Garden of Earthly Delights. Prachtig gevonden!

Edit: Intussen bestaat de Flickr-set niet meer. Op Paul's blog lees je waarom.

Blauwe lucht boven de suikerfabriek van Iscal Sugar in Moerbeke-Waas.
Hopelijk klaart de lucht voor de 95 personeelsleden binnenkort ook terug blauw, de directie kondigde immers op tweede Kerstdag aan dat de fabriek dicht gaat.
De reden? Een hervorming van de Europese suikermarkt.
Hoezo hervorming? Wel, er is een Europese richtlijn om de productie van suiker in Europa te laten verminderen, zodat we meer suiker kunnen importeren.
Pardon? Tja, in Brussel houden ze er soms een vreemde logica op na. Hier kan je er meer over lezen.

(Oja, foto genomen met een Sony Ericsson K750i.)

Hij zit er terug op, de tijdloze van Studio Brussel. Ach memories, memories ...

Lang geleden, toen de dieren nog spraken en wij nog onze broek zaten te verslijten op school, toen waren we niet van de radio weg te slaan. Nu zijn we net als Patricia iets minder enthousiast maar proberen we toch, net als Josie, zoveel mogelijk nummers mee te pikken!

En wat mij keer voor keer verbaast is dat Jeff Buckley's versie van Hallelujah zo hoog scoort. De versie van John Cale is toch veel sterker? Kent er niemand die koude rillingen cover van Leonard Cohen
misschien?

Allé hups, luisteren en volgend jaar stemmen!